^

foto1 foto2 foto3 foto4

Drodzy rodzice

Wszechstronne kształtowanie osobowości dziecka, uczenie zachowań zgodnych z obowiązującymi normami ,rozwijanie odpowiedzialności za swoje czyny oraz kształtowanie prawidłowych relacji międzyludzkich-to główne cele wychowania. W realizacji tych celów niezwykle ważna jest tzw. pozytywna dyscyplina oraz wychowanie emocjonalne dzieci. Wymienione cele pozwalają uniknąć zarówno nadmiernej kontroli jak i nadmiernej pobłażliwości a jednocześnie skutecznie wpływają na rozwiązywanie problemów przez same dzieci.

Wiele osób żywi przekonanie , że system surowości i kar jest skuteczny. Jednakże reakcje dzieci na długotrwałe stosowanie systemu kar może przybrać formę:

-rozżalenia - ,,dorosłym nie można ufać’’

-rewanżu - ,,ja im jeszcze pokażę’’

-rebelii -,,zrobię im na złość, żeby udowodnić im ,że nie muszę postępować tak jak oni chcą"

-rejterady- wycofanie się może przybrać dwie formy :chytrości –,,następnym razem nie dam się złapać” oraz zaniżonej samooceny- ,,jestem złym człowiekiem”

Dzieci wychowywane pobłażliwie rosną w przekonaniu ,że świat jest im coś winien. Uczą się wykorzystywać swoją energię i inteligencję na to, żeby manipulować dorosłymi, zmuszając ich do spełnienia swych życzeń. Spędzają więcej czasu próbując uchylić się od odpowiedzialności niż rozwijać swoje zdolności i niezależność. Pobłażliwość sprzyja powstawaniu niezdrowej współzależności zamiast samodzielności i współpracy.

Pozytywna dyscyplina czyli uprzejma stanowczość opiera się na uporządkowaniu wolności, ograniczonym wyborze. Dyscyplina nie może być skierowana przeciwko osobie lecz przeciw jej niewłaściwemu zachowaniu.

Bardzo ważne jest psychiczne wspieranie dziecka. Jest to umiejętność ,którą dorosły powinien nabyć aby pomóc dziecku, zwłaszcza temu ,które ma problemy.

Kiedy dziecko jest przekonane, że rozumiemy jego punkt widzenia-bardziej się liczy ze zdaniem dorosłego, chętnie współpracuje przy rozwiązywaniu problemu.

Należy motywować dziecko do poprawy- nie wywierając przy tym negatywnego wpływu na jego samoocenę. Istotne jest wypracowanie ,,odwagi bycia niedoskonałym’’

NALEŻY DĄŹYĆ DO POPRAWY NIE DO PERFEKCJI

Oczekiwanie perfekcji jest nierealistyczne i bardzo zniechęcające dla tych, którzy próbują ja osiągnąć. Dziecko będzie wolało wcale się nie starać niż nieustannie doświadczać porażek, nie będąc wstanie sprostać wymaganiom dorosłych. Pozytywny stosunek do błędu łączy się bardziej ściśle ze sposobem tzw.,,3-P’’

1 Przyznanie się- zrobiłem błąd

2 Pogodzenie –     przepraszam

3 Poszukanie rozwiązania-   spróbujmy razem znaleźć rozwiązanie

Traktując błędy jako coś złego, czujemy się bezwartościowi, próbujemy się bronić, osądzać i krytykować. Pozytywny stosunek do błędu w naturalny sposób prowadzi do atmosfery ,która sprzyja rozwiązywaniu problemu. Nie ma sensu szukać rozwiązania w atmosferze wrogości.

W pozytywnej dyscyplinie ogromną rolę odgrywa motywowanie dziecka do poprawy. Należy zwrócić tu uwagę na wykształcenie u dziecka tzw. motywacji wewnętrznej, dzięki której podejmujemy jakieś działania, aby poczuć zadowolenie i satysfakcje ze swoich dokonań. Jeżeli dzieci coś zaczną robić po to by mogły czuć się dumne ze swoich osiągnięć, nic ich przed tym nie powstrzyma. Będą tak postępować nie tylko z własnej woli ale i z wielką ochotą. Gdy do tego dorośli będą reagować pozytywnie na działania dziecka-motywacja wewnętrzna będzie umacniana.

Każde zachowanie dziecka daje nam sygnały o tym, co ono czuje, jak odbiera nasz

dorosły świat a my w codziennym natłoku spraw nie zwracamy na to uwagi.. Musimy tylko trochę baczniej przyjrzeć się naszemu dziecku.

A oto kilka próśb dziecka, które Wy Rodzice rozważcie racjonalnie bez emocji.

Nie psuj mnie dając mi wszystko o co poproszę, czasem wystawiam cie na próbę.

Nie obawiaj się postępować wobec mnie twardo i zdecydowanie. Daje mi to poczucie bezpieczeństwa.

Nie karć mnie w obecności innych. Najbardziej mnie przekonujesz, gdy mówisz do mnie dyskretnie i spokojnie.

Nie postępuj tak abym się czuł młodszy niż jestem. Zachowuje się czasem głupio ale tylko po to, by udowodnić że jestem duży.

Nie ochraniaj mnie przed konsekwencjami tego co zrobiłem.

Nie przejmuj się czasami moimi dolegliwościami-chcę przyciągnąć twoją uwagę.

Nie dawaj mi pochopnych obietnic bo czuję się zawiedzony gdy ich nie dotrzymujesz.

Nie zmieniaj zasad swojego postępowania w zależności od układów-czuję się wtedy zagubiony i tracę wiarę w ciebie.

Nie zbywaj mnie gdy stawiam ci pytania.

Nie zabraniaj mi eksperymentowania i popełniania błędów.

Nie zapominaj, że szybko dorastam. Jest ci pewnie trudno dotrzymać mi kroku, ale postaraj się .To dla mnie ważne.

                                                                                         Opracowała: mgr Lidia Kumor

nauczyciel Publicznego Przedszkola Nr 2